Polski samolot turystyczno-sportowy

Historia

Samolot skonstruowany w Polsce w 1931 r., wsławiony rekordowym przelotem przez Ocean Atlantycki.

RWD-5 był kolejnym wariantem wcześniejszych maszyn RWD-1, 2, 3 i 4. Dzięki systematycznym modyfikacjom zyskał lepsze parametry lotu oraz nowocześniejszy wygląd. Budowę prototypu rozpoczęto jesienią 1930 r., lot próbny został przeprowadzony 7 sierpnia 1931 r. na lotnisku Okęcie. Kilka dni później prototyp zajął 1. miejsce w III Locie Południowo-Zachodniej Polski, a we wrześniu, z załogą Franciszek Żwirko i Stanisław Wigura, samolot zdobył 1. miejsce w IV Krajowym Konkursie Samolotów Turystycznych. W następstwie tych sukcesów RWD-5 uznano za najlepszy polski samolot sportowy i podjęto jego produkcję, lecz na niewielką skalę. Powstało 20 samolotów RWD-5 (łącznie z RWD-5bis).

W ostatnich latach w Polsce zbudowano latającą replikę samolotu RWD-5R.

Konstrukcja

Dwumiejscowy, wolnonośny górnopłat konstrukcji mieszanej. Kadłub spawany z rur stalowych, kryty płótnem; płat konstrukcji drewnianej kryty płótnem i sklejką. Kabina dwuosobowa, zakryta, przeszklona. Miejsca w układzie tandem, zaopatrzone w podwójne przyrządy do sterowania, dwoje drzwi z prawej strony kadłuba. Silnik w nosie kadłuba, osłonięty blachą aluminiową. Śmigło dwułopatowe drewniane stałe.

Użycie

Samoloty RWD-5 używane były głównie w latach 30. ub.w. podczas licznych krajowych i kilku zagranicznych imprez sportowych, osiągając wysokie wyniki. Służyły ponadto do treningu w aeroklubach. Jako maszyny sportowe, z czasem zastąpione zostały przez RWD-13. W czasie kampanii wrześniowej co najmniej jeden RDW-5 służył w charakterze samolotu łącznikowego, przylatując z Rumunii do oblężonej Warszawy. Żadna z maszyn tego typu nie przetrwała wojny w Polsce.

Źródło: Wikipedia